Unico Tongeren was de beste in het Kerstrapport van de Limburgse provinciale ploegen. En dat nog zonder één van de sterkhouders Jonas Geuten. De klasrijke middenvelder was de afgelopen jaren de aanjager van het team. Daarnaast wist hij steeds vlot de weg naar het doel te vinden. Pubalgie, verzamelnaam voor pijn rond het schaambeen, is de grote boosdoener. In de categorie van ‘Pechvogel van het jaar’ kunnen we helaas Jonas Geuten plaatsen. Tevens is Jonas, altijd een vechter geweest. De twijfel is er nog, maar in de komende maanden gaan we de klasbak weer op het veld zien staan. Jonas wil nog voorzichtig blijven. “In 2026 weer tussen de lijnen staan.”
De 29-jarige Jonas Geuten kwam eerst drie jaar uit voor Union Rutten. Daarna kwam de verbondenheid met voorzitter Peter Nelissen. Na drie jaar bij Jekervallei Sluizen, nu aan zijn vierde seizoen bezig bij Unico Tongeren. Het doet pijn voor Jonas, als hij naar de wedstrijden komt kijken. Daarnaast heeft hij momenteel te veel tijd om na te denken. De twijfel spookt door zijn hoofd, maar dat hij zal terugkeren is een feit. Sportactua nam tijd voor een lange babbel en de wens is om Jonas in de komende maanden weer tussen de lijnen te zien.
Jonas, ben je bijna verlost van die vervelende pubalgie?
“Helaas nog niet”, stelde Jonas, die dit jaar trouwde met de vrouw van zijn leven Caitlin. “Op 2 september speelde ik met de B-ploeg mee tegen Vroenhoven. Het verliep moeizaam. Overigens te veel pijn. Ik ben geen soft kerel, maar als je daarna enkele dagen niet meer kan wandelen..tja..dan ga je nadenken hé. Ik heb meerdere dokters geraadpleegd. Ook in behandeling bij de kinésist en die oefeningen zijn uitstekend.”
Zit het misschien tussen de twee oren? Ga je niet te veel nadenken?
“Misschien wel Guido”, is Jonas eerlijk. “Maar ik ben een pitbull op het middenveld. Daarnaast een box to box speler, die graag zijn doelpuntje meepikt. Bovendien een kilometervreter. Zodoende moet ik pijnvrij kunnen spelen. Mijn kiné heeft het licht half op groen gezet. Waarschijnlijk kan ik spelen met een inspuiting. Maar ik wil mijn lichaam ook niet belasten. Als papa van onze prachtige dochter Noélie heb ik ook een verantwoordelijkheid te dragen. Anderzijds, Unico is een groot stuk van mijn leven.”
Waarschijnlijk zit je met een dubbel gevoel als je naar de wedstrijden gaat kijken, toch?
“Absoluut”, klinkt Jonas triest. “Enerzijds, wil ik mijn steentje bijdragen. Want we hebben de laatste jaren gevochten voor promotie en telkens wilde het niet lukken. Ik speelde vorig seizoen reeds met pubalgie, de eindronde. Het doet nu pijn om aan de kant te moeten staan.”
“Anderzijds, het team heeft mij niet nodig. Ze staan knap aan de leiding. Met Sven Hoste hebben ze een topcoach. Dit seizoen mag de titel niet meer ontsnappen. Unico zal kampioen spelen. Stel je voor, zonder mij, dat doet pijn.”
Jonas, je moet positief blijven. Wij bij Sportactua zijn overtuigd dat je in februari weer tussen de lijnen zal staan. En geloof mij, Unico kan een klassespeler altijd gebruiken.
“Ik hoop het en dank jullie wel voor het compliment”, vervolgt Jonas. “Ik blijf hard werken en ga in de komende weken nog enkele opties bekijken. Tevens wil ik absoluut terugkomen. Ook al hebben ze mij misschien niet nodig. Want ze hebben de beste verdediging en aanval. Nu eerst effe het hoofd leegmaken en genieten van de feestdagen. Daarna werken aan mijn comeback. Vorige week dinsdag probeerde ik het op training. Er waren vorderingen, maar het blijft voorlopig aanslepen, die stekende pijn. Daarnaast zijn mijn spieren sterker geworden, met al die oefeningen. Bovendien wist ik op voorhand dat het zes maanden kan duren. Daarom zit ik feitelijk op schema, maar ik wil zo snel mogelijk weer voetballer zijn”, besloot Jonas met een positieve noot.
Foto: RV Jonas Geuten.