Terugblik Derdaele Sporting Pelt – oftewel een terugblik op een seizoen die toch nog een dikke kers op de taart kreeg. Na de titel bij dames in tweede nationale, en jeugdtitels met de M14, mochten ook de H1 een beker in de lucht steken.
Het eerste seizoensdeel belichtten we voor u reeds rond de jaarwisseling. We weerhouden u hier niet van om dit nog eens te lezen uiteraard. Toespitsen doen we ons met deze terugblik vooral op het tweede deel van het afgelopen seizoen.
Dree Riské
We beginnen bij het begin uiteraard. Spraakmakende transfer van afgelopen zomer was ongetwijfeld de overstap van Speler van het Jaar Dree Riské richting Noord-Limburg. Eigenlijk onderstreepten de Noord-Limburgers met die ‘last-minute’ transfer al reeds hun ambities.
Tweemaal net niet
Een teleurstelling die moest doorgespoeld worden begin 2026 was de bekeruitschakeling door HUBO Handbal. Het scenario kent u intussen. Na de eerste helft leek er geen vuiltje aan de lucht. Ploeg in vorm Sporting Pelt leek zich met de vingers in de neus richting Alverberg te werpen voor een finale tegen Achilles Bocholt. Maar daar staken Arthur Vanhove & co verdiend een stokje voor door een onwaarschijnlijke remontada te maken voor eigen volk. Het mocht dan ook verdiend begin April de eerste Beker van België in de lucht steken. Dat gezegd zijnde had het Sporting van Korneel Douven maar één direct doel na Nieuwjaar. Zo snel mogelijk de top acht veiligstellen, en de befaamde Final4 bereiken in Geleen.
Dat gebeurde, en dus mocht het legioen op de bus springen richting de grensstreek in NL. Ook daar toonden de Noord-Limburgers waarom zij eigenlijk dit seizoen DE te kloppen ploeg waren. Opnieuw werd een zeer sterke eerste helft afgewerkt en leek er niks aan de hand. Maar ook de tegenstander, en latere SHL-winnaar, HUMBY Bevo HC, wist wat terugvechten is vanuit een misschien wel verloren positie.
Voor een tweede maal zonk het Peltse schip weg als het om de knikkers ging in de tweede helft. Jammer en een gemiste kans want opnieuw liet het een finale liggen tegen de buren uit Bocholt. Een internationale break direct na het weekend in Geleen gaf de nodige ademruimte aan de kern van coach Douven. Welgekomen ademruimte om alles even te bezinken, de koppen bij elkaar te steken en alle neuzen richting één doel te zetten: de Belgische titel!
Dat was vanaf dan het ultieme doel. De halve finales tegen Visé werden goed afgerond, en dus wachtte nu wel de finalewedstrijden tegen Bocholt. Weliswaar in een ander format. Niet meer in een best of three, wel in een heen en terugwedstrijd moest de beslissing vallen. Daar het in het SHL-seizoen tweemaal vlot de maat nam van Bocholt, lukte dat niet in de eerste finalewedstrijd. Een offday en zes doelpunten verschil was het verdict. En dus moest het gebeuren op zaterdag 6 juni. Een remontada, neen, u kent het niet alleen vanuit het voetbal.
Weer Tommie Falke!
Hoewel de Damburgers het verschil nooit echt groter lieten worden dan drie tot dik vijf minuten voor het einde, slaagde Sporting Pelt er toch in, met de juiste tactische keuzes en vooral de efficiëntie, dit seizoen alsnog een prijs in de kast te zetten. Een 7 meter besliste over het lot van Achilles Bocholt. Tommie Falke, die als eerste steeds de strafworpen neemt bij Pelt, ging zijn verantwoordelijkheid niet uit de weg. Hij zette zich klaar, wachtte tot de buzzer raak sloeg, zette nog een stapje achteruit, blaaste nog een keer diep in en uit. Het fluitsignaal weerklonk, en dan kwam de ‘Vliegende Hollander‘ in actie. Hij liet Clem Leroy geen kans en jaste de bal in de rechterhoek droog binnen.
Een nieuw delirium in het Dommelhof, verstomming bij het blauwe legioen, uitbundige euforie en een volksfeest bij het rode legioen. Mooier kan een sportieve beslissing niet vallen dan in de absolute slotseconde. Of hoe Tommie Falke nu echt een afspraak mag maken met de Peltse burgemeester om eindelijk dat standbeeld te claimen!
KAMPIOENENMAKER BJORN TIMMERMANS
Een volgende terugblik brengen we van de Sporting Dames 1. Toen we op het einde van het vorige seizoen in primeur te horen kregen dat éne Bjorn Timmermans, Sportingboy in hart en nieren, zich met de dames ging bezighouden, wisten we eigenlijk al hoelaat het was. Dat de Sporting dames geen bijrol zouden spelen in tweede nationale, mocht je toen al opschrijven. Een eerste prikje deelde Timmermans al uit eind augustus door de latere promovendus Hestia Bilzen met de billen bloot terug te sturen naar Zuid-Limburg.
Een lang seizoen stond te wachten maar ook dat leek geen onoverkomelijk probleem voor de dames van Pelt. Het eiste snel een plaats op in de bovenste regionen van het klassement. Het liet weinig tot geen punten liggen, speelde onder andere tweemaal gelijk tegen een andere titelconcurrent, BESOX Handbalclub Izegem. In het slot van de competitie was de strijd met Hestia Bilzen ongemeen spannend. Door o.a. het scorend vermogen van Hanne Van Criekinge en een totale teamprestatie werd een duidelijk statement gemaakt op het veld van jawel … Hestia Bilzen.
De ploeg van Jo Delpire, die sinds Oktober het sportieve roer had overgenomen, liet nadien geen steken meer vallen. En bij Pelt was het week na week kijken naar de kern en trachten om de speelsters fris te houden voor de apotheose in en tegen Kortessem. Op een stralende zaterdagavond kwam het Peltse legioen massaal afgezakt om ook de dames vurig aan te moedigen. Na een wat afwachtende start duwden de dames van Bjorn Timmermans de gas helemaal in en kon ook Kortessem niet beletten dat de Sportingdames een Belgische titel mochten vieren.
Een parcours van jaren wierp zijn vruchten eindelijk af voor speelsters zoals Dorien Leirs en Hanne Van Criekinge. Een vriendinnengroep die eindelijk een titel mocht vieren. Het sprookje kon niet mooier eindigen. De sportman en winnaar die Bjorn Timmermans is, moest hij wel de bittere pil doorslikken dat het team de promotie niet zal verzilveren naar eerste nationale. Door het stoppen van teveel speelsters, bleef er van de huidige spelerskern bijna niemand over. Maar, wel Rune Stollman, die actief blijft bij Sporting Pelt. En ook Bjorn Timmermans zet zijn trainersparcours verder in het Dommelhof. Met een gloednieuwe kern moet hij opnieuw bouwen aan een competitief team dat vooral ervaring zal moeten opdoen in tweede nationale.
M14
Tot slot willen we ook de M14 niet vergeten van de Peltse club. De dames werden niet alleen Vlaams kampioen in Merksem (eveneens ook met een strafworp in de slotfase!) maar het verpletterde ook de tegenstand in de Belgische finale in Bocholt.
Opgeteld mocht Sporting Pelt dus vier maal een Belgische titel vieren dit seizoen. Alvast een dikke proficiat!
Foto’s: RV Sportactua / StarcasinoTV
