Jeroen De Beule: “Handbal blijft een groot stuk van ons leven”

We schreven het met grote woorden toen Serge Spooren zijn spelerscarrière afsloot. Nu na het afscheid van nog een groot icoon uit de handbalwereld, met Jeroen De Beule, moeten we opnieuw zoeken naar superlatieven. De carrière is, ondanks het mislopen van meerdere titels en blessures, toch fenomenaal geweest. Na de ware thriller bij Derdaele Sporting Pelt, die in de slotseconde werd verloren, was het tevens het laatste moment voor Jeroen De Beule als speler. In een zwart gat zal de klasbak niet terecht komen. Onze collega Frank Gielen had een leuke en interessante babbel met de man, die vanuit Waasmunster naar Limburg kwam. Jeroen De Beule bleef er rustig onder, zoals meestal. “Handbal blijft een groot stuk van ons leven.”

Nog nooit heeft de sympathieke en altijd eerlijke Jeroen De Beule een interview geweigerd. Steeds met een glasheldere analyse en meteen strijdvaardig voor de volgende opdracht. Die zal er als speler niet meer komen. Het lichaam van de 35-jarige linkeropbouwer is op voor topsport. Zware kruisbandblessures en een heupoperatie hebben hun tol geëist. Zeker omdat De Beule, altijd en overal, zijn teams op sleeptouw nam en als een echte krijger bleef doorgaan tot de laatste snik. Indien we bij Sportactua een hoed zouden dragen, gingen we hem meteen afzetten en daarbij een diepe buiging maken, voor de speler en geweldige kerel, die Jeroen De Beule is.

Jeroen het zal even blijven nazinderen, die hitchcock thriller in Pelt. Ben je reeds bekomen?

“Het is echt heel zuur Guido”, stelde De Beule uit Zonhoven. “Ik vertelde het reeds tegen je collega Frank Gielen, na de partij in Pelt. Drie finales spelen en telkens met lege handen huiswaarts keren. Zuur voor onze coach Roel Valkenborgh en de prachtige groep van Sezoens Achilles Bocholt. Want iedereen heeft alles gegeven. In Pelt zaten we tot de laatste vijf minuten op rozen, om Belgisch kampioen te worden. Helaas, viel toen onze aanvallende motor stil. De rest van het scenario kent ondertussen iedereen.”

Je laatste wedstrijd Jeroen. Na een mooie carrière. Wat waren voor jouw de mooiste momenten?

“Ach Guido, dat zijn er veel geweest”, moet De Beule even nadenken. “Een prachtige carrière bij de Red Wolves. Typerend zoals nu bij Bocholt, is meerdere keren nipt naast een prijs gegrepen. Met de Red Wolves tegen Frankrijk. Als speler begon het allemaal voor mij in Waasmunster. Daarna kwam Tongeren en daar beleefde ik mijn eerste gloriemomenten. Op vrij jonge leeftijd, ik denk 20 of 21 jaar won ik de titel en beker bij de Ambiorixzonen.”

“Mijn avontuur in Frankrijk bij Sélestat zal mij ook altijd bijblijven”, weet Jeroen. “Maar die rode draad doorheen mijn carrière van gemiste kansen, kwamen daar ook aan het licht. Want we grepen nipt naast de promotie naar eerste klasse. Maar dat niveau in Frankrijk was gewoon geweldig. Daarnaast de eerste triple bij Sezoens Achilles Bocholt. Het leek toen wel, dat het allemaal liep met de vingers in de neus. Verder nog veel hoogtepunten, maar helaas ook teleurstellingen.”

Blessureleed

“Daarnaast ook het blessureleed”, vervolgt De Beule. “Daardoor heb ik meerdere prijzen misgelopen, maar telkens kon ik terugvechten. Weet je Guido, ik heb alles uit mijn lichaam geperst. Ik heb het uiterste uit mijn carrière gehaald. Ik had ook schrik voor het jaar te veel. Daarom reeds vorig seizoen de taak van T2 naast onze uitstekende coach Roel Valkenborgh. Maar ik kon het spelen nog niet loslaten. Moest nog één seizoen alles uit de kast halen. Nu is er de voldoening en kan ik mijn afscheid plaatsen.”

Akkoord Jeroen. Maar mijn collega Frank Gielen dacht aan een eventueel zwart gat? Of dat je het toch gaat missen, om niet meer tussen de lijnen te staan, maar gelukkig wel nog ernaast als T2?

“Het zwart gat, daar zal geen sprake van zijn”, klinkt Jeroen overtuigend. “Ik ben als T2 nog nauw betrokken bij Bocholt. “Daarnaast blijft handbal een groot stuk van ons leven. Want er is ook nog mijn vrouw Sara Marteleur, die ook zal verbonden blijven bij onze mooie sport. Tevens blijft het druk als T2. Maar ik zal de juiste combinatie moeten zoeken om voldoende tijd vrij te maken voor ons gezin.”

“Of ik het spelen niet zal missen? Misschien wel. Het is natuurlijk anders tussen de lijnen, dan ernaast. Dat liet Roel Valkenborgh mij reeds weten (lacht). Soms mist hij de beleving als speler. Maar ik heb alles uit mijn lichaam gehaald en kan vrede nemen met mijn carrière als speler.”

Foto’s: RV Guido Gielen + Facebook Sara Marteleur.