Na de ruime 6-1-overwinning tegen Uikhoven VC willen ze bij Unico Tongeren geen verstoppertje meer spelen. Zeker krijger Jarne Vrancken niet. Ijzersterk in de Tongerse defensie en haast op geen foutje te betrappen. “We gaan voor de titel”
Met de komst van Uikhoven VC kon Unico Tongeren met een overwinning een schitterend rapport van 28 op 30 afleveren. Met zulke sterke punten, ben ik vroeger van school niet vaak naar huis gekomen. De boys van succescoach Sven Hoste doen het in stilte. Hard werken op training en het collectieve op de eerste plaats zetten. Zodoende volgen de resultaten en kan Unico niet anders dan voluit gaan voor de titel.
Droomstart
Unico nam een droomstart. Vooral via de flanken met Jelle Gommers en Moussa Camara, kwam het meeste gevaar. Bezoekende coach Etienne Bunkens wilde uitpakken met een stevige organisatie. Die ging compleet de mist in, want na amper zes minuten trof de Nederlandse scherpschutter Bjorn Stassen raak. Camara had zich knap doorgezet vanop links en met een perfecte assist, scoorde dus Stassen.
Op het kwartier alweer kassa, kassa. Opnieuw met een splijtende actie van een zeer bedrijvige Camara. Deze keer kon de hardwerkende Bamps met het hoofd afronden.
Strafschop bracht Uikhoven in de match
Halverwege de eerste helft kregen de bezoekers een strafschop. Die werd feilloos omgezet door Osman Nadir met een pegel in de kruising. Dat gaf Uikhoven vertrouwen en plots ging het tempo bij Unico naar beneden. Zodoende kwam Uikhoven beter in de partij. Toch kon doelman Dennis Heyninck even de show stelen, met een dribbelnummertje in de kleine rechthoek. Tja, als supporter van Standard Luik heeft de klasrijke, ervaren doelman, misschien gekeken naar Epolo.
In de slotfase van de eerste helft nam Unico het commando terug over. Stassen, al dan niet buitenspel, kon alleen doorbreken en perfect afwerken. Op slag van rust, na een voorzet van Camara, tikte Bamps binnen. Daarna claimde Unico nog een strafschop, maar de vrouwelijke scheidsrechter Nathalie De Volder wuifde het protest weg.
Controle na de rust
Na de koffie kwam Unico scherp uit de kleedkamers. Alweer een knappe actie van Camara, die hijzelf kon afronden. In het slotkwartier legde Stassen met zijn hattrick de eindcijfers (6-1) vast.
Jarne Vrancken
“Tja, we hebben opnieuw onze wedstrijd gespeeld”, stelde de 28-jarige centrale verdediger Jarne Vrancken. “Met Sven Hoste hebben we een topcoach. Ja, ik heb veel te danken aan hem. Vorig seizoen, na een schorsing, verdween ik enkele weken uit de ploeg. Daarna is Hoste gekomen en hij heeft mij onmiddellijk het vertrouwen geschonken.”
Collectieve sterke prestatie
“Onze coach blijft hameren op het collectieve”, weet de beresterke Jarne Vrancken. “Daarnaast krijgt iedereen het vertrouwen. Tevens proberen we goed voetbal te brengen. Op een moeilijk bespeelbaar veld is dat tegen Uikhoven aardig gelukt. Na het behalen van de eerste periodetitel gaan we zeker niet op onze lauweren rusten. Integendeel, hard blijven werken is de boodschap. Daarom spelen we altijd en overal voor de drie punten. Het rapport met 28 op 30 is schitterend, maar we zijn er nog niet.”
We gaan voor de titel!
“Ik weet dat iedereen voor het seizoen niet op de proppen wilde komen met straffe uitspraken”, vervolgt Jarne, tewerkgesteld bij Evapco in Tongeren. “Tevens ook terecht, want we konden niet promoveren. Daarnaast heeft onze coach gekozen voor een stevige organisatie. Ik ben blij, dat ik in dit verhaal, mijn steentje kan bijdragen. Nu staan we ruim aan de leiding en heersen over de reeks. Daarom kunnen we of mogen we ons, in mijn ogen, niet meer wegsteken. We gaan voor de titel!”
Wat mij opvalt. Je bent rustiger geworden, klopt dat?
“Dat komt grotendeels door Chelsea Daniëls”, klinkt Vrancken serieus. “We zijn gaan samenwonen in Koninksem en bij haar kan ik alles kwijt. Daarnaast ben ik ook wat ouder geworden hé (lacht). Bovendien hebben we een toffe groep en proberen we op alle vlakken rustig te blijven. Daarnaast ben ik hier kind aan huis. In het verleden speelde ik bij Union Rutten. Daarna was ik present bij Jekervallei Sluizen en ging ik mee in het fusieverhaal van Unico Tongeren. Bovendien is Vrancken altijd verbonden geweest aan deze mooie club. Mijn pa en opa hebben hier gespeeld. Daarnaast ook nog mijn andere opa als coach. Zodoende een familieverhaal. Ik zal hier dan ook nooit weggaan. Unico Tongeren is de club van mijn hart.”
Foto’s: RV Guido Gielen.