Vader en zoon samen bij een club is geen zeldzaamheid. Toch blijft het altijd leuk om als ex-speler je zoon, eventueel in je voetsporen te zien treden. Op de tribune van de Sportoase zit Sportactua vaak naast Alex en Torre Ponet. Alex Ponet was een speler van KSK Tongeren, waar de mensen nog voor uit hun zetel kwamen. Er is dat blauw-wit hart en als jeugdcoach bij de U12 heeft hij nu zijn zoon Torre in zijn team. De appel valt dus niet ver van de boom. Een blauw-wit hart voor Alex en Torre Ponet.
De ondertussen 50-jarige Alex Ponet beleefde mooie jaren bij KSK Tongeren. De club van zijn hart kon hij niet loslaten. Als jeugdcoach bij de U12 wil hij zijn steentje bijdragen in de jeugdopleiding.
Alex, als jeugdcoach ben je ook trouwe supporter van KSK Tongeren. Je zoon Torre speelt bij je team van de U12. Is het een talent dat kan doorgroeien?
“Ik heb inderdaad een blauw-wit hart”, stak Alex Ponet uit Rutten van wal. “Vanaf 8 tot 25 jaar speelde ik bij KSK Tongeren, als spelverdeler of spits. Vooral bij de jeugd hoorde ik wekelijks bij de uitblinkers. Een neus voor doelpunten. Tevens mooie wedstrijden gespeeld tegen Standard Luik en Charleroi. Daarnaast ben ik KSK Tongeren in goede en kwade dagen blijven volgen. De club is door een dal gegaan, maar wil in tweede amateur een goed figuur slaan. Zodoende is de jeugdwerking van groot belang. Want de jeugd is de toekomst van de club. Daarom ben ik blij dat er dit seizoen meerdere beloften bij de A-kern zijn gekomen.”
“Wat mijn zoon Torre betreft….(moet even nadenken)… Hij heeft zeker talent, maar het is momenteel nog veel te vroeg om daar uitspraken over te doen. Technisch is hij zeer sterk. Bovendien ook goed met het hoofd. Daarnaast moet hij nog meer karakter kweken. Soms nog een speelvogel. Zal hij van de papa hebben zeker (lacht). Tevens ook belangrijk is het polyvalent zijn. Op die leeftijd laat ik de jongens op meerdere posities spelen. Zodoende kweken ze rijpheid op zeer jonge leeftijd. Torre speelt soms in de verdediging, maar zijn beste posities zijn rechtsbuiten of spelverdeler. Indien hij hard blijft werken, zijn er zeker mogelijkheden, om door te groeien naar een mooi niveau. Maar je weet Guido, de weg is nog lang.”
Torre, hoe is het om papa als coach te hebben?
“Leuk”, opende de vriendelijke en beleefde 10-jarige Torre Ponet. “Ik ben geen trainingsbeest, maar het valt best mee. We moeten natuurlijk nog heel veel leren.”
Heb je een idool en buiten KSK Tongeren een favoriete club?
“Ja, Diego Maradona is de beste voetballer aller tijden. Daarnaast ben ik ook fan van Barcelona en KRC Genk.”
Wat is je grote droom?
“Profvoetballer worden”, klinkt Torre overtuigend. “Echter rustig blijven groeien, want het moet ook plezant blijven hé. In eerste instantie wil ik zeker in de voetsporen van papa treden. Bovendien eerst goed spelen bij de U12. Mijn zus Kaat (15) wil ook graag voetballen. Van mijn mama Valèrie Verjans mocht dat. Van papa niet. Nu doet Kaat aan paardrijden. Ook echt leuk hoor. Je moet van haar ook maar eens een reportage maken”, besluit de slimme Torre.
Foto: Guido Gielen